A systematic synthesis of translanguaging pedagogy

This systematic review synthesizes empirical research on pedagogical translanguaging in second and foreign language (L2/FL) education published between 2014 and 2024. Following the six-step systematic review framework proposed by Petticrew and Roberts (2006)Petticrew, Mark, and Helen Roberts. 2006. Systematic Reviews in the Social Sciences: A Practical Guide. Oxford: Blackwell. , the review aims to identify prevalent themes, methodological approaches, and contextual characteristics in the literature, and to pinpoint significant gaps — most notably the extreme underrepresentation of less commonly taught languages. The analysis encompasses 56 peer-reviewed studies and employs a reflexive thematic analysis (Braun & Clarke 2019Braun, Virginia, and Victoria Clarke. 2019. “Reflecting on Reflexive Thematic Analysis.” Qualitative Research in Sport, Exercise and Health 11 (4): 589–597. ) alongside a systematic quantitative analysis of study characteristics. The findings reveal a cohesive research narrative focused on the reported benefits of integrating learners’ multilingual repertoires to foster inclusive classrooms and support comprehension. The synthesis also identifies a distinct methodological profile: the evidence base is predominantly qualitative and small-scale, with a substantial concentration on English as the target language and on tertiary education contexts. Within the English-language peer-reviewed literature, a critical gap is the near absence of research on languages other than English. Caveat: this finding is based on a review that excluded non-English publications. Recurrent tensions are documented between the advocated potential of translanguaging and practical implementation challenges, including teacher preparedness and institutional constraints. While pedagogical translanguaging is presented in the literature as a theoretical framework for multilingual pedagogy, the synthesis highlights the need for more methodologically diverse and linguistically inclusive research, as current claims derive primarily from small-scale qualitative studies. Future directions include expanding inquiry into underrepresented linguistic contexts, (e.g., less commonly taught languages such as Persian, Arabic, Swahili, or Thai) and developing practical supports for educators to translate principles into sustainable classroom practice.

این پژوهش به صورت مروری نظام‌مند، مطالعات تجربی انجام‌شده بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ را گردآوری و تحلیل کرده است. تمرکز این مطالعات، آموزش زبان دوم یا خارجی با رویکرد «زبانگردانی» بوده است. این مرور با پیروی از چارچوب شش‌مرحله‌ای پتیکرو و رابرتز (۲۰۰۶) انجام شده و سه هدف اصلی را دنبال می‌کند: نخست، شناسایی مضامین رایج در پژوهش‌ها؛ دوم، بررسی رویکردهای روش‌شناختی و ویژگی‌های بافتی آن‌ها؛ و سوم، تعیین شکاف‌های پژوهشی موجود — به ویژه کم‌توجهی به زبان‌هایی که کمتر آموزش داده می‌شوند. در این مرور، ۵۶ مقالهٔ هم‌ارزیابی‌شده تحلیل شده است. روش کار به این صورت بود که از «تحلیل مضمونی بازتابی» (براون و کلارک ۲۰۱۹) در کنار «تحلیل کمّی نظام‌مند» ویژگی‌های مطالعات استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های این حوزه روایت منسجمی دارند و بیشتر بر مزایای استفاده از توانش‌های چندزبانهٔ زبان‌آموزان تأکید می‌کنند. این مزایا عبارت‌اند از: ایجاد فضای کلاسی که در آن زبان‌آموزان احساس تعلق کنند، و همچنین تقویت درک مطلب آن‌ها. از نظر روش‌شناختی، تصویر نسبتاً مشخصی به دست آمد: بیشتر شواهد برگرفته از پژوهش‌های کیفی و در مقیاس کوچک است. همچنین تمرکز غالب این پژوهش‌ها بر دو چیز است: زبان انگلیسی به عنوان زبان هدف، و بافت آموزشی عالی (دانشگاهی). یک شکاف بزرگ در میان مقاله‌های انگلیسی‌زبان وجود دارد: تقریباً هیچ پژوهشی دربارهٔ زبان‌های غیر از انگلیسی انجام نشده است. البته باید توجه داشت که این نتیجه‌گیری بر اساس مروری به دست آمده که مقاله‌های غیرانگلیسی را شامل نشده است. در این پژوهش‌ها، تنش‌هایی هم دیده می‌شود؛ از یک سو بر ظرفیت بالای زبانگردانی تأکید شده، از سوی دیگر چالش‌های عملی اجرای آن — مانند نبود آمادگی کافی معلمان و محدودیت‌های نهادی — مورد اشاره قرار گرفته است. هرچند در ادبیات پژوهشی، «زبانگردانی آموزشی» به عنوان یک چارچوب نظری برای آموزش چندزبانگی مطرح شده، اما این مرور نشان می‌دهد که همچنان نیاز به پژوهش‌هایی با تنوع روش‌شناختی بیشتر و شمولیت زبانی بالاتر وجود دارد. دلیل آن هم این است که ادعاهای فعلی بیشتر بر پایهٔ مطالعات کیفی کوچک‌مقیاس است. در پایان، پیشنهاد شده که پژوهش‌های آینده به دو جهت حرکت کنند: نخست، گسترش تحقیقات به بافت‌های زبانی کم‌بازنمایی‌شده (مثل زبان‌هایی که کمتر آموزش داده می‌شوند: فارسی، عربی، سواحیلی، یا تایلندی)؛ و دوم، فراهم کردن پشتیبانی عملی برای معلمان تا بتوانند اصول نظری زبانگردانی را به عمل پایدار در کلاس درس تبدیل کنند.